20.12

Χαζεύουμε τα κλειστά παράθυρα
και γράφουμε σε μας στο μέλλον γράμματα

Κοιμόμαστε χαράματα και πίσω από τα μάτια μας χορεύουν τα πιο περίεργα οράματα

Κοιτάμε τους γέρους μας κατάματα ζητώντας ψεύτικες συγγνώμες για όλα μας τα βουλιάγματα

Τραγουδάμε κακόφωνα Μπέλλου και μας ακούνε από τα οδοφράγματα,
τα καλύτερά μας βράδια πάντα τελειώνουν σε άγρια χαράγματα

Γιατί κάναμε τον πόνο μας συμπλέγματα

Χαράζουμε τα πιο βαριά βιώματα σε δέρματα

Δεν μας φτάσαν τα ανοίγματα, δεν βρήκαμε στηρίγματα,
τα μούτρα μας ακόμα μουδιάζουν στα πιο απαλά αγγίγματα

Μόνο στα υπόγεια οι ενοίκιοι ακούνε τα φάλτσα μας σφυρίγματα

Βούλωσέ το με τα κηρύγματα
Δεν μιλάμε άλλο με αινίγματα

Είμαστε τα παιδιά με τα κολλήματα

Πάντα χωρίς συνέπεια βάζουμε τα επίθετα μετά τα ρήματα

Τα παιδιά που οι μπλε πάντα τα τρέχουνε στα τμήματα

Τα λογικά μας άλματα μάς φτάνουν πάντα σε ρήγματα

Στέλνουμε μπερδεμένα σήματα και κλαίμε πάνω από άλυτα προβλήματα

Και όταν ξυπνάμε στα χαλάσματα βάζουμε τίγκα τα πιο βαριά άσματα

Έτσι ξέρουμε πως οι ζωές μας δεν υπολογίζονται με κλάσματα

Τρέχουμε κοντά με τα ομορφότερα πλάσματα

Αυτά που πάντα είναι βράχια στα βαριά ξεσπάσματα

Τα χέρια και τα λόγια μας γι’ αυτά κάνουν θαύματα

Σε αυτούς μιλάμε πάντα, δεν είμαστε θεάματα

Τα καλοκαίρια μας μικρά, μεγάλα τα λιμνάσματα

Δεν ξέρω να κρατήσω τα μετρήματα, θέλω να μιλήσουμε χωρίς βαθιά νοήματα

Δεν θέλω να σου γράφω άλλα ποιήματα

Δεν έχω επιλογές, μόνο διλήμματα